Sevilmeyi Unutturan Kadın

Okunma: 725 0 Yorum

Birine aşık oldum. Tek istediğim beni biraz olsun sevmesiydi. Durmaksızın bir başkasına olan aşkını anlatırdı bana. İçim yanardı… Kalbim acırdı… Ben seni severdim oysaki. Herşeyi yapmaya hazırdım senin için. İstediğin keşke sadece canım olsaydı. Öyle olsaydı hiç düşünmeden verirdim canımı senin için. Sen teselli istedin. Umutsuz aşkının ateşinden seni koruyabilecek sözler duymaktı tüm isteğin.

Öyle birden bire değil… Öyle aniden değil… Usul usul sevdim seni… Aklımla kalbimin bir türlü birleşemedikleri o noktada sevdim…

İçimi acıtırdı sevdam… Durmaksızın konuşurdum unutmak için acıları. İnatla kapardım gözlerimi, acıyla kalbime kazıdığın varlığına kapardım. Açtığımda gözlerimin önünden ne yapsam silinmeyen yüzünle karşılaşırdım. Biliyordum, ne zaman sana baksam kader benim için imkansızlığını beslerdi yüzünde…Yine de bir türlü doymadan izlerdim seni. Senin var olman sadece bir kitap yazdırdı boş kalan ellerime. Kalbimin elleri yumuşacık bekledi seni…

Biliyorum bir gün sonsuza kadar sileceğim seni. Yine de çıkıp kalabalık yollarda haykırırım… İmkansızımsın… Seviyorum seni…

Keşke bu kadar zor olmasaydı sevdan…

Şimdi kendime bakıyorum, kalbime, düşünüyorum da; acı çekmek için sevmişim seni… Sonsuza kadar kalbimde yaşatabilmek için. Öyle büyük ki içimdeki bu his; sen bile yaralayamazsın, yıkamazsın, parçalayamazsın içimdeki yerini… Sen bile mahvedemezsin… Yersiz kızgınlıklarım, isyan cümlelerim yersiz. Artık ben bile tarif edemiyorum içimdeki sevgiyi. Artık ben bile anlayamıyorum. Herşeyimi paylaştığım kadın… Sevilmeye dair bir tek umudum olsaydı beki de böyle derin sevemezdim seni… Gurursuzca, şerefsizce, düşüncesizce ve öyle birden bire değil… Herşeyi bile bile, usul usul sevdim seni…

Biliyorum gün gelecek ve silinecek yüzün gözlerimden… Kalbim senden sonra biraz daha hissizleşecek… Tıpkı senin gibi… “Ondan başkasıyla olamam.” diyerek kendini umutsuzluğun kollarına bıraktıgın gibi; bırakacağım bedenimi umutsuzluğumun kollarına öyle bir anda…Sevilmeyi unuttuğum için… Sana olan aşkımı saklayamadığım ve içimdeki bu aşka bile layık olamadığım için… Umutsuzluğa bırakacağım kendimi sonsuza dek…  Belki şuan tıpkı benim seni sevdigim gibi; beni sevenlere anlatacagım seni ve geçirdiğimiz günleri… Kalplerindeki sızıyı bastırarak dinleyecekler beni… Umutsuz aşkımı birkaç teselli sözüyle avuturken göremeyeceğim kalplerinin benim aşkımla nasıl da kavrulduğunu… Böyle hsatalıklı bir sevda gibi yayılacak herkese varlığın… Anlatacağım seni ve umutsuz aşkımı… Sana olan susuzluğumu ve nasıl umutsuz olduğumu anlatacağım… Gülümsememle karışacak birkaç damla gözyaşım… Kalbime çökecek sonunda yokluğundaki varlığın…Çökecek ki öyle aniden, öyle birden bire değil… Usul usul… Acısını, zehrini yavaş yavaş akıtarak kalbime çökecek sevdan… Senden sonra hayatta kalabilen tek parçam silüetim olacak… İnsanların asla anlayamayacakları ve göremeyecekleri silüetim…

Bu korkunç sonu kalbime aşıladığın için kızamam bile sana üstelik. Hakkım yok… Çünkü benim sana karşı beslediğim aşk…

Şuursuz, bencilce, utançsız ve lekelenen bir sevda halinde büyüyor günden güne…

Ben bile utanıyorum sevgimden, ben bile korkuyorum bu sevdanın bana yapabileceklerinden…Sen nasıl utanmayacaksın… Sen nasıl anlayacaksın ki beni… Ben bile anlayamıyorum kendimi… Bana sevilmeyi öğreten de sen ol isterdim. Tıpkı beklentisiz sevmeyi öğrettigin gibi…

Bana sevilmeyi unutturan kadın… Tüm bunlara rağmen; bilinçsizce, şuursuzca, korkakça, utançsızca ve kendime her günbiraz daha fazla acıyarak seviyorum seni…

Bana sevilmeyi unutturan kadın… Beklentisizce seviyorum seni…

0 Comments

Leave a Comment